The Solo Traveller's View

David Garrett: Ιδανικό και κοινωνικό πρότυπο

Προσπάθεια ανάλυσης ενός μουσικού φαινομένου – Μέρος 2

Έτσι, τίθεται το ερώτημα: Γιατί οι Θεοί έλουσαν αυτόν τον άνθρωπο με τέτοια αφθονία από τα καλύτερα δώρα τους? Ποια θα μπορούσε να είναι η πρόθεσή τους? Ότι θα πρέπει να τον βλέπουμε και μέσα από εκείνον θα μας υπενθυμίζουν την ύπαρξή τους? Διότι κατά καιρούς ο David Garrett μοιάζει με αγγελιοφόρο μιας αληθινά θεϊκής δύναμης. Ακούγοντάς τον να παίζει το κοντσέρτο του Μπετόβεν για βιολί μπορεί να πειστείτε γι’ αυτό. Το ότι ισχυρίζεται πως δεν είναι θρησκευόμενος είναι άσχετο με το θέμα. Υπάρχουν αυτοί, που επιμένουν ότι ο Μότσαρτ δεν ήταν θρησκευόμενος, παρόλ’ αυτά η μουσική του αποδεικνύει την πραγματικότητα του παράδεισου, σε όλους όσους έχουν αυτιά και ακούνε.

Εν πάση περιπτώσει, ο όρος «θρησκεία», απλά αναφέρεται στην σύνδεσή μας με το θείο – τίποτα περισσότερο τίποτα λιγότερο. Ένας σύνδεσμος του μυαλού και της ψυχής μας με τον θεϊκό κόσμο της ομορφιάς, της καλοσύνης και της αλήθειας. Σ’ αυτόν τον παγκόσμιο κόσμο του πνεύματος, ο υλικός μας κόσμος ενσωματώνεται όπως ο πάγος, που επιπλέει στο νερό, το ίδιο στοιχείο αλλά σε στερεή μορφή. Και αυτού του αόρατου κόσμου το εντελώς άυλο φαινόμενο της μουσικής υπήρξε πάντα τόσο μήνυμα όσο και απόδειξη. Πιστεύω ότι αυτός είναι ο λόγος, που απολαμβάνουμε, αγαπάμε και χρειαζόμαστε τη μουσική: Πρόκειται για μία γραμμή σύνδεσης με το πνευματικό μας σπίτι.

23

Και δεν είναι αυτό ακριβώς, που απαντούν τόσοι πολλοί άνθρωποι (εξίσου άντρες και γυναίκες) στην περίπτωση του David Garrett? Ότι δηλαδή σαφώς δεν κατάγεται από τους πίθηκους αλλά δημιουργήθηκε κατ’ εικόνα του θεού? Μας αρέσει, δεν μας αρέσει, αυτό είναι το προσωπικό μου συμπέρασμα, σχετικά με την ανεξάντλητη πηγή της σχεδόν καθολικής επίκλησής του. Απλά πηγαίνετε να δείτε πόσο συχνά σχόλια που εκφράζουν το συναίσθημα του «θεϊκού», «όπως ο θεός» και «όχι από αυτόν τον κόσμο» μπορούν να βρεθούν ανάμεσα στα τόσα σχόλια των θαυμαστών στο youtube.

«Είναι κρυφά ο Απόλλωνας, καμιά αμφιβολία επ’ αυτού», «… παίζει θεϊκά», «… όπως ο θεός με βιολί», «… η μουσική του είναι η γλώσσα του Θεού.», «… τον αγαπώ σαν έναν άγγελο, που παίζει βιολί», «… σαν έναν νεαρό θεό, που έχει εφεύρει το βιολί», «με ταξιδεύει σ’ έναν άλλο κόσμο», «δείχνει την ομορφιά του παραδείσου», και ούτω καθ’ εξής. Βλέπετε, λοιπόν, τι θέλω να πω.

Ωστόσο, ακόμη και ο David Garrett, δεν μπορεί να αρέσει σε όλους, όπως αποδεικνύεται δυστυχώς από κάποια σχόλια, που υπάρχουν στις ίδιες ενότητες σχολιασμού. Υπάρχουν συνήθως ελάχιστα άτομα (κυρίως άντρες αλλά όχι αποκλειστικά), που ρίχνουν χολή αντί για σχόλια, σαν να επρόκειτο το φως του να αποτελεί σκιά στις ψυχές τους. Ας ελπίσουμε ειλικρινά ότι ο David δεν έχει ούτε τον χρόνο ούτε τη διάθεση να διαβάσει αυτά τα σχόλια. Ότι αυτές οι εκδηλώσεις αγάπης και αυτά τα βέλη του μίσους δεν φθάνουν σ’ εκείνον/δεν τον αγγίζουν. Αυτός ακολουθεί το πάθος του για τη μουσική, με μια ώριμη στάση, απέναντι στην κριτική και με μία ψύχραιμη αδιαφορία σε ότι αφορά στις απόψεις εκείνων, των οποίων η γνώμη δεν έχει σημασία. Διότι έχει ήδη κερδίσει την έγκριση όλων αυτών των ατόμων, που εκείνος σέβεται περισσότερο και αυτό είναι αρκετό.

64 Czardas

«Μήπως αυτά τα 172 άτομα, που πάτησαν dislike/δεν μου αρέσει το βίντεο ανήκουν στον ISIS;» λέει κάποιο σχόλιο. Είναι πράγματι δύσκολο να φανταστούμε μία νοοτροπία να ανταποκρίνεται αρνητικά στην τόση ομορφιά, και όμως αυτό συμβαίνει και η βία της έκφρασής της είναι ανησυχητική. Αυτή η μυστική κατάθεση δηλητηριώδους μίσους θέτει το εξής ερώτημα: Τι είναι αυτό, που θα μπορούσε να καταστρέψει τον David Garrett? Φυσικά κάποιος αποφεύγει πιθανές απαντήσεις, διότι θέλει ο David να είναι γερός και να δημιουργεί μουσική για πάντα. Ωστόσο, ο ίδιος  φοράει ένα ογκώδες αναμνηστικό ενθύμιο στο δάχτυλό του, γνωρίζοντας ξεκάθαρα ότι όλα είναι προσωρινά. Κρίνοντας από το σκληρό πρόγραμμα δουλειάς του και τα συχνά του ταξίδια, μία επαγγελματική αποτυχία ή η εξουθένωση της καρδιά, θα είναι η πιο πιθανή απειλή, καθώς μεγαλώνει. Φαίνεται απίθανο ότι το σεξ, τα ναρκωτικά και το ροκ εν΄ ρολ – μεταφορικά μιλώντας – θα του σκάψει τον τάφο, δεδομένου ότι μοιάζει να είναι τόσο λογικός απέναντι σ’ αυτές τις επιλογές.

Συχνά δεν λένε ότι οι γυναίκες αγαπούν τα κακά αγόρια? Αλλά υποψιάζομαι ότι αγαπούν ένα καλό παιδί, πολύ περισσότερο, όταν αυτό έχει την μορφή του David Garrett. Η ληστρική ακολασία ορισμένων σταρ της ροκ, του αθλητισμού και του κινηματογράφου δεν συγκρίνεται με τίποτα ευνοϊκά με την πειθαρχημένη άνεση, που εκπέμπει εκείνος. Πάρτε για παράδειγμα το γεγονός ότι θεωρεί αηδιαστικό να επωφεληθεί ερωτικά από τις θαυμάστριές του, ότι στις τηλεοπτικές εκπομπές, συνήθως αλλάζει αυτό που πίνει, διακριτικά σε νερό, αφού ευγενικά πιει μια γουλιά από το ποτό, που του έχουν προσφέρει, καθώς και το γεγονός ότι αρνήθηκε να μπει στη διαδικασία συζήτησης σχετικά με τα οφέλη της χρήσης ναρκωτικών ουσιών από τους μουσικούς, δηλώνοντας κατηγορηματικά ότι απευθύνονται σε λάθος πρόσωπο, για να πάρουν ιδέες γι΄αυτό το θέμα.

Όλες εσείς, που είστε μητέρες αγοριών: Δεν νιώθετε τις καρδιές σας να χτυπάνε με ευγνωμοσύνη εκείνη την στιγμή? Τι ατρόμητο πρότυπο. Ο David Garrett κάνει λογικές επιλογές, που είναι επιθυμητές και δεν φαίνεται να παίζει θέατρο. Ενώ σίγουρα ξέρει πώς να διασκεδάσει πηγαίνοντας σε πάρτι, γνωρίζει επίσης ότι αυτό θα μειώσει την απόδοσή του πάνω στην σκηνή, την επόμενη ημέρα και δεν φοβάται να το πει και το πιο σημαντικό, ενεργεί σύμφωνα μ’ αυτό. Στα επιτεύγματά του οι νέοι άνθρωποι έχουν μια εμπνευσμένη απόδειξη ότι η αυτοπειθαρχία, η αφοσίωση και η επίμονη εξάσκηση είναι πράγματι το θεμέλιο και το τίμημα της δικαιούμενης και με διάρκεια επιτυχίας …. Και αλληλούια είναι έτοιμοι να κρατήσουν σημειώσεις.

***

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ…Την επόμενη φορά θα εξετάσουμε τη μουσική μαγεία του David Garret.

Advertisements