The Solo Traveller's View

Το στυλ και η εικόνα του David Garrett

Προσπάθεια ανάλυσης ενός μουσικού φαινομένου  – Μέρος 6

Δεν υπάρχουν πολλά ερωτήματα, για τα οποία το Google δεν έχει απάντηση, αλλά το «Ποιος επέλεξε το στυλ του David Garrett?» είναι ένα από αυτά. Αυτή η απάντηση διαφεύγει από τις μηχανές αναζήτησης, αλλά θα τολμήσω να μαντέψω και να πω ότι το όνομα του στυλίστα του πρέπει να είναι η Νέα Υόρκη.

Μην ξεχνάτε ότι ο David Garrett ήταν ένα αγόρι, που πέρασε τα εφηβικά του χρόνια με κολλαριστά πουκάμισα, κοτλέ παντελόνια και ιδιόμορφα ρούχα για τις συναυλίες. Εκπαιδευόμενος στο σπίτι, μεγάλωσε περιβαλλόμενος από ενήλικες. Τα ακροατήρια μπροστά στα οποία έπαιζε, όταν ήταν παιδί, ήταν γνώστες της κλασικής μουσικής  και δυο ή τρεις γενιές μεγαλύτερα από τη δική του. Φυσικά, τα πρότυπα με τα οποία μεγάλωσε καθόρισαν το προσωπικό του στυλ, καθώς και το μουσικό του ρεπερτόριο. Ποτέ δεν χρειάστηκε να επιλέξει τα κομμάτια του ούτε τα ρούχα του. Όλα αυτά γίνονταν από τους γονείς του, με τις καλύτερες προθέσεις. Και ο David έπαιζε όμορφα, έμοιαζε αθώος, με καλούς τρόπους και περιποιημένος, αλλά δεν έμοιαζε κουλ.

113 Metropolis (Arte) - Copy

Και τότε, αυτό το παιδί, που ποτέ δεν είχε δικά του παντελόνια τζιν, έρχεται στη Νέα Υόρκη, την πρωτεύουσα των κουλ ανθρώπων, το επίκεντρο του στυλ, όπου η προσωπική ενδυμασία είναι θέμα έντονης μελέτης, ένας τρόπος ζωής καθώς και μία μορφή τέχνης. Ο νεαρός David έχει έρθει σ’ αυτήν την πόλη, για να βρει τον εαυτό του και πράγματι τον βρίσκει. Με τον τρόπο αυτό, βρίσκει και το προσωπικό του στυλ. Αυτό πρέπει να συνέβη σταδιακά, από αφομοίωση περισσότερο κι όχι από σχεδιασμό και το ν’ ανακαλύπτει αυτόν τον νέο κόσμο του κομψού ντυσίματος και των αξεσουάρ πρέπει να ήταν συναρπαστικό, απελευθερωτικό και, στον ίδιο βαθμό, ένα είδος ανταμοιβής.

Εκείνες τις πρώτες μέρες στη Νέα Υόρκη, το σύντομο πέρασμα του David από τον χώρο της μόδας, όπου εργάστηκε ως μοντέλο, πρέπει να τον βοήθησε, όχι μόνο οικονομικά, διότι σίγουρα του έδωσε την καλοδεχούμενη ευκαιρία να επιλέξει όποια κομμάτια του άρεσαν από τα ρούχα, με τα οποία φωτογραφήθηκε. Μπορούμε κάλλιστα να φανταστούμε ότι υπήρχαν ευχαριστημένοι στυλίστες σ’ αυτές τις φωτογραφίσεις, πρόθυμοι να τον συμβουλέψουν. Σκεφτείτε το εξής: Δεν είναι εκπληκτικό ότι η βιομηχανία της μόδας τον άφησε να γλιστρήσει μέσα από τα ζωγραφισμένα νύχια της? Αλλά όπως και να’ χει ο David αναπτύσσει το δικό του στυλ, γίνεται ξανθός και αγόρι της Νέας Υόρκης.

242 fb

Την ίδια στιγμή, σε μια παράλληλη διαδρομή, λαμβάνει χώρα μία επιταχυνόμενη διεύρυνση των μουσικών οριζόντων του David. Σύμφωνα με τα δικά του λόγια, δεν είχε ούτε ένα ποπ ή ροκ CD, στα εφηβικά του χρόνια. Τώρα υπάρχει ένας ολόκληρος νέος μουσικός κόσμος, για ν’ ανακαλύψει. Αυτό πρέπει να ήταν συναρπαστικό για κάποιον με τη δική του μουσική ευαισθησία και εμπειρία και πρέπει να σήμαινε πολλά περισσότερα για εκείνον απ’ ό,τι στους περισσότερους από εμάς.

Και όπως ένα βέλος θα πετάξει μακρύτερα, εάν τραβηχτεί προς τα πίσω σκληρότερα, οι ασυνήθιστες περιστάσεις μέσα στις οποίες μεγάλωσε ο David πρέπει να του έδωσαν την ώθηση να καλύψει μία τόσο τεράστια απόσταση. Κοιτάξτε τον τώρα: Δεν θα δείτε πια το νεαρό αγόρι, που το πείραζαν στο δημοτικό σχολείο, επειδή έπαιζε βιολί ή τον έφηβο που απείχε πολύ από το να είναι πονηρά κουλ/άνετος. Τώρα που ο David, αν το προσπαθούσε, δεν θα μπορούσε να είναι περισσότερο κουλ (ή hot/καυτός), υπάρχει καμιά απορία για το ότι προφανέστατα θα πρέπει ν’ απολαμβάνει το άτομο, που έχει γίνει? Εμφανίζεται τόσο ορατά χαλαρός, τόσο ευτυχισμένος στο δέρμα του, ακτινοβολώντας μία ικανοποίηση, που από μόνη της θα ήταν αρκετή, για να τον κάνει ακαταμάχητο. Και που είναι τώρα αυτοί, που τον χλεύαζαν τότε? Προφανώς, κάπου ανάμεσα στο ακροατήριο, ευχόμενοι να είχαν μάθει να παίζουν βιολί.

233 Méditation 2010

Και τώρα έχετε τους δύο λόγους γιατί οι επιλογές, που ο David Garrett έκανε σχετικά με την προσωπική του εξωτερική εμφάνιση και το μουσικό του γούστο, είναι τόσο καθοριστικά στοιχεία. Έτσι θα πρέπει να προέκυψε η εξωτερική του εμφάνιση και το ευρύτερο μουσικό του γούστο, που αντικατοπτρίζεται στις συναυλίες του. Αυτές τις μέρες, το κοινό του David είναι ένας ευτυχής συνδυασμός όλων των γενεών. Τουλάχιστον ο ηλικιωμένος σοφός δεν είναι πια ο παράξενος.

Ο David Garrett ξεκίνησε τη μουσική του καριέρα παίζοντας, για να το θέσω ωμά, παλιά μουσική για ηλικιωμένους ανθρώπους. Αλλά αντί να κάνει αυτό, που θα έκανε οποιοσδήποτε αντάρτης, δηλαδή να παίζει μόνο σύγχρονη μουσική για νέους ανθρώπους, κάνοντας στροφή 180 μοιρών, ο David, σαν τρίτη επιλογή, αποφασίζει να παίζει καλή μουσική από κάθε εποχή για κάθε ηλικία, που είναι πρόθυμη ν’ ακούσει, ν’ απολαύσει, να μάθει…Και είναι αυτό, που κάνει καλύτερα από τον οποιοδήποτε.

Χρειάστηκε ποτέ ένας ερμηνευτής μία προσεκτικά κατασκευασμένη εικόνα λιγότερο απ’ ότι εκείνος? Καμία ιδέα μάρκετινγκ, που θα μπορούσες να σκαρφιστείς, ακόμη και στις πιο εμπνευσμένες στιγμές σου, δεν θα μπορούσε να συγκριθεί μ’ αυτό, που είναι ο ίδιος ο David Garrett. Πιστεύει κανείς στ’ αλήθεια ότι η ταμπέλα του επαναστάτη, το χτένισμα των μαλλιών του, τα ρούχα του, οι μπότες του ή τα κοσμήματά του, είναι αυτά που μας κάνουν να θέλουμε να τον δούμε ή να τον ακούσουμε να παίζει? Ποιος δίνει δεκάρα για το τι φοράει, όταν παίζει με τον τρόπο που παίζει? Αν είχε ανακοινωθεί ότι ο David Garrett πρόκειται να δώσει συναυλία σ’ ένα καταπράσινο χωριό, τυλιγμένος μ’ ένα σακί, δεν θα κατακλύζονταν ο χώρος παρόλ’ αυτά?

Κι εσείς, που παραπονιέστε για την ευτελή εμφάνισή του: Έχετε σκεφτεί ότι o David Garrett με φράκο ή σμόκιν μπορεί να ξεσηκώσει αυθόρμητα το στάδιο? Το ότι δεν προσέχει πολύ την εμφάνισή του θα μπορούσε να είναι ένας τρόπος να προστατέψει την υγεία του και σωματικά και ψυχικά και κατά καιρούς λέγεται πως φορούσε κάτι που θα μπορούσε να είναι το εσώρουχο (ή η βράκα) του παππού. Και γιατί όχι? Η ανησυχία του είναι για τη ΜΟΥΣΙΚΗ και η ποιότητα του παιξίματός του παραμένει ανεπηρέαστη από τα ρούχα του. Ωστόσο, για μερικούς ανθρώπους, συμπεριλαμβανομένων των κριτικών και των δημοσιογράφων, είναι αδύνατον να το δεχτούν. Ορισμένοι χλευαστικοί τόνοι στη χροιά της φωνής και κάποια σαρκαστικά υπόγεια ρεύματα στα σχόλιά τους και στις αναφορές τους, θα σου παγώσουν το αίμα. Φαίνεται ότι είναι πολλοί αυτοί, που ισχυρίζονται ότι ξέρουν ακριβώς πόσο λαμπρός θα μπορούσε να γίνει ο David Garrett, αν μόνο ακολουθούσε τις συμβουλές τους.

Αλλά ο David είχε αρκετή εμπειρία στο ν’ αποφασίζουν άλλοι για εκείνον. Τέλος πια αυτό! Τώρα φοράει ό,τι του αρέσει και παίζει ότι του αρέσει ως υπέρμαχος της προσωπικής ελευθερίας. Αυτό δεν αναγνωρίζεται γενικά και οι άνθρωποι μπορούν μόνο να το δουν ως μία έξυπνη στρατηγική μάρκετινγκ: δεν συμβαίνει αυτό επειδή ένας τέτοιος βαθμός ατομικής απελευθέρωσης παραμένει ασυνήθιστος, ακόμη και μέσα σε μία κοινωνία που της αρέσει να αυτοαποκαλείται «ελεύθερος κόσμος»?

Η διαμάχη, που ο David Garrett έχει προκαλέσει, τόσο με το προσωπικό του στυλ, όσο και με την ιδιαίτερη προσέγγισή του, στη μουσική, αντανακλά την αρχαία πάλη μεταξύ δύο αντίθετων δυνάμεων: αυτών που θέλουν να προχωρήσουν μπροστά και αυτών, που τους αρέσει να μένουν πίσω. Με ποια πλευρά είστε εσείς?

***

Σημείωση για τον αναγνώστη: Πρέπει να σας υπενθυμίσω ότι περιγράφω το ταξίδι του David Garrett όπως το διάβασα στο υλικό, που υπάρχει μ’ εκείνον στο youtube. Αφού άκουσα συνεντεύξεις του David εξίσου στ’ Αγγλικά και στα Γερμανικά, η φαντασία μου μ’ αυτόν τον τρόπο ενώνει τα κομμάτια. Αλλά κανένα μέρος από την περιγραφή μου δεν στηρίζεται στην άμεση γνώση των πραγματικών γεγονότων και γι’ αυτό ίσως ο τρόπος, που διαβάζω τα γεγονότα, μπορεί να είναι εν μέρει ανακριβής ή ακόμη κατά καιρούς και εξ’ ολοκλήρου λάθος.

Παρακαλώ κρατήστε το αυτό κατά νου. Ίσως πράγματι να ισχύει, όπως έχει επανειλημμένα ειπωθεί, ότι η εικόνα του David Garrett είναι ιδέα και δημιουργία των μάνατζέρ του Peter Schwenkow and Andy Selleneit. Του ανθρώπου που, για να χρησιμοποιήσω τα λόγια της Vera Russwurm, έκανε τους Milli Vanilli σπουδαίους. (Θεέ και Κύριε! Δεν θα ήταν καλύτερα αν δεν το έλεγε?)… Απλά δεν μπορώ να το πιστέψω.

Θα υπάρξει συνέχεια με θέμα τις συνεντεύξεις του David Garrett.