The Solo Traveller's View

Η καντάδα του David Garrett με το τραγούδι «Υour Song»

Προσπάθεια ανάλυσης ενός μουσικού φαινομένου – Μέρος 12

Μπορεί κι εσείς να έχετε δει στο YouTube βίντεο με το κομμάτι «Your Song» από την περιοδεία «Classic Revolution/Κλασική Επανάσταση» του David Garrett, όπου, σε κάθε συναυλία, με τη σειρά κάνει καντάδα, σ’ ένα κορίτσι, που ο μάνατζέρ του έχει επιλέξει από το κοινό, με το φημισμένο τραγούδι του Έλτον Τζον «Your Song». Σας άρεσε? Ή μήπως νομίσατε πως πρόκειται για ένα φθηνό κόλπο, που το σκέφτηκε κάποιος μάνατζερ εκδηλώσεων, θέλοντας να επωφεληθεί από την μεγάλη απήχηση του David στις γυναίκες και ότι η πρόθεση για δημόσιες σχέσεις είναι ολοφάνερη πίσω από αυτό? Ομολογώ ότι το σκέφτηκα. Παρόλ’ αυτά, η παιχνιδιάρικη γοητεία και το χαρούμενο παίξιμο του David μεταμορφώνουν ακόμη κι αυτό το άχυρο σε χρυσό και το κοινό το αγαπά.

01 Your Song

«Θα ήθελα να πεθάνω από ευτυχία!», – «Θα σε είχα αγκαλιάσει και δεν θα σε άφηνα να φύγεις ποτέ!», – «Δεν είμαι πια έφηβη αλλά φοβάμαι πως θα είχα κατουρήσει το παντελόνι μου, εάν το έκανε αυτό σ’ εμένα.», – «Αν με αγκάλιαζε, θα πέθαινα, θα τσίριζα αν μη τι άλλο από τη χαρά μου.», – «Ω Θεέ μου! Πόσο τυχερό είναι αυτό το κορίτσι και πόσο λυπάμαι, που δεν ήμουν στη θέση της!», – «Πόσο αξιοζήλευτο και όμορφο. Σίγουρα θα νιώθει ότι βρίσκεται στον παράδεισο.», – «Είναι καταπληκτικός. Θα ήθελα να ήμουν στη θέση αυτού του κοριτσιού.», – «Θα είχα πέσει από την καρέκλα.», – «Ω, πόσο ΤΥΧΕΡΟ ΤΥΧΕΡΟ κορίτσι!!!!», – «Νομίζω ότι θα λιποθυμήσει.», – «Θα σπάσει η καρδιά μου.», – «Θα έδινα τόσα πολλά χρήματα, για να ήμουν στη θέση της!», – «Σίγουρα τα καλύτερα 4 λεπτά της ζωής της. Θα πέθαινα 10 φορές!», – «Πόσο τυχερή είναι, που βρίσκεται τόσο κοντά του!», – «Πόσο όμορφο και πόσο επώδυνο ταυτόχρονα, θέλω κι εγώωωω.»,  -«Χρησιμοποιεί τη γοητεία του. Μαγικό! Σ’ ευχαριστώ!», -«Μα την Παναγία ορκίζομαι ότι θα μπορούσα να πεθάνω.», – «Είναι φοβερός…. Και τόσο γλυκός!!!»

Πολυάριθμοι θαυμαστές φαίνεται ν’ αντιμετωπίζουν αυτή την καντάδα σαν έναν εορτασμό του ρομάντσου, όχι σα μια συνοπτική εικόνα της κατασκευασμένης εικόνας αυτού, που κοινώς θεωρείται ρομαντικό. Αχ το ρομάντσο! Δε μοιάζει σα να οι γυναίκες τοποθετούν τις καρδιές τους εκεί όπου δεν μπορεί να υπάρξει καμιά αλήθεια?

Γιατί βρίσκω αυτή την ρουτίνα ενοχλητική, ενώ αυτή δίνει χαρά σε τόσο πολλούς? Θα πρέπει να είναι εξαιτίας της έντονης ανισότητας, που υπάρχει στον τρόπο, που είναι φτιαγμένη: Από την μία πλευρά έχουμε μία αριστοτεχνική καντάδα από τον εν λόγω λατρεμένο σταρ βιολιστή και από την άλλη μια τυχαία κοπέλα, που εύχεται με όλη της την καρδιά να ήταν στ’ αλήθεια η αγαπημένη του και αυτή η πράξη να ήταν γνήσια. Αλλά και οι δυο τους γνωρίζουν ότι δεν ισχύει αυτό. Για εκείνον, αυτή η γνώση είναι απελευθερωτική και του επιτρέπει να δώσει τον καλύτερό του εαυτό. Για εκείνη είναι επώδυνο και περιοριστικό. Ενώ εκείνος παίζει αυτό το όμορφο τραγούδι αγάπης για εκείνη, αυτή είναι καρφωμένη σε μία καρέκλα, στο έντονο φως του προβολέα. Χιλιάδες μάτια είναι καρφωμένα στο πρόσωπό της, που προβάλλεται σε μεγέθυνση σε μία τεράστια οθόνη πίσω της. Κανένα συναίσθημα δεν παραμένει κρυφό, καθώς εκείνη σκέφτεται πόσα πολλά από τον εσωτερικό της κόσμο είναι πρόθυμη να μοιραστεί με τον κόσμο. Και όλο αυτό το διάστημα, ο David παίζει βιολί τόσο χαρούμενα, φλερτάροντας τόσο αξιολάτρευτα – όπως ακριβώς εάν ο ίδιος ο θεός Έρωτας, χρησιμοποιούσε την ανυπεράσπιστη καρδιά της για σκοποβολή.

Εκείνος είναι ασφαλής μέσα στον ρόλο του αλλά εκείνη δεν έχει καμία ασφάλεια και κανένα τέτοιον ρόλο, για να προσκολληθεί. Στη ζωή της, αυτή η ξεχωριστή στιγμή μοιάζει μ’ ένα πεφταστέρι, που ήρθε κι έφυγε εν ριπή οφθαλμού. Αλλά για τον David και την ομάδα του όλο αυτό είναι μέρος του σόου, μια ρουτίνα, που επαναλαμβάνεται σχεδόν πανομοιότυπα στο Αμβούργο και στο Ντίσελντοφ, στο Lübeck και στη Νυρεμβέργη, στο Μαγδεμβούργο και το Μόναχο, στη Ρώμη και στη Βιέννη, στη Βερόνα, στη Μόσχα, στο Μοντερέι και στο Σάο Πάολο. Και αυτή δεν είναι μία πλήρης λίστα, όπως καταλαβαίνετε. Είναι μόνο για να σας δώσει μια ιδέα για το θέμα.

02 Your Song

Αλλά τι γίνεται με την κοπέλα, που επιλέχθηκε από την αφάνεια, για την φωτογενή της εμφάνιση και τώρα βάζει τα δυνατά της, για να διατηρήσει την ψυχραιμία της? Πως αντιμετωπίζει την ξαφνική, αποπνικτική εγγύτητα του ειδώλου της? Ή το γεγονός ότι εκείνος, για μερικά αξέχαστα λεπτά, την κοιτάει στην πραγματικότητα σαν να ήταν το κορίτσι των ονείρων του? Το ότι εκείνη ξαφνικά νιώθει το χέρι του γύρω της, γέρνει το κεφάλι της στο ώμο του και δέχεται ένα πεταχτό φιλί στο μάγουλό της… Με τα λόγια μιας θαυμάστριας: «Εάν το έκανε αυτό σε μένα, θα πέθαινα.»

Η προσοχή του κοινού επικεντρώνεται στην κοπέλα. Η δική της προσοχή εστιάζεται σ’ εκείνον. Η δική του προσοχή αναγκαστικά επικεντρώνεται στην ερμηνεία του, όπως πάντα, με πλήρη δέσμευση απέναντι στη μουσική. Ο David δεν χάνει τον ρυθμό και δεν πατά λάθος νότες, γιατί η καρδιά του είναι ανεπηρέαστη. Παρά το γεγονός ότι το κάνει να φαίνεται τόσο μα τόσο εύκολο, στην πραγματικότητα εργάζεται και το κορίτσι είναι απλά ένα όμορφο στήριγμα. Εκείνη γνωρίζει από την αρχή ότι καμία από τις φυσικές, εγκάρδιες απαντήσεις της δεν μπορούν να έχουν θέση εδώ και έτσι ξοδεύει όλο τον χρόνο καταπολεμώντας αυτές. Ίσως κρύβει τα συναισθήματά της στην Γερμανία, αναζητά τρόπους, για να τα εκφράσει στη Ρωσία ή καταπολεμά τα δάκρυα συγκίνησης στην Ιταλία. Γνωρίζει ότι είναι προνομιούχα: αλλά δεν είναι πολύ – πολύ μικροσκοπικό αυτό το προνόμιο, όπως το προνόμιο του παλαιού χριστιανού, που τον έριξαν στα λιοντάρια για την διασκέδαση του πλήθους? Ολόκληρο το σενάριο μου φαίνεται σκληρό, αν και φυσικά έχει σημαντική ψυχαγωγική αξία.

Φαντάζομαι ότι η επώδυνη χαρά αυτής της εμπειρίας θα ζει στην ανάμνηση της για τα επόμενα χρόνια, αφότου έλαβε αυτό το τελικό, ευγενικό φιλί αποχαιρετισμού στο μάγουλο και επέστρεψε στο κοινό. Πόσα βράδια θα έκλαιγε με λυγμούς στο μαξιλάρι της, προσπαθώντας να ανακτήσει στη μνήμη την μαγεία αυτών των στιγμών? Πόσο συχνά θα τον ονειρεύεται και θα λαχταρά αυτό, που ξέρει ότι είναι αδύνατον? Ποιος άλλος άνθρωπος μπορεί να ελπίζει ότι θα κάνει την καρδιά της να χτυπήσει ξανά με τον ίδιο τρόπο, όπως χτύπησε τότε? Πώς θα επανέλθει στον προηγούμενο τρόπο ζωής της?

Ίσως κάνω λάθος, που ανησυχώ. Ίσως αυτές οι κοπέλες είναι πραγματικά ικανές ν’ αντιμετωπίσουν όλο αυτό σαν ένα κομμάτι μιας ξέγνοιαστης διασκέδασης, όπως ήταν γραφτό να είναι. Ίσως στ’ αλήθεια να μην τους νοιάζει, που κάποιοι έπαιζαν κατ’ αυτόν τον τρόπο, με τα συναισθήματα τους. Ίσως χαμογελούν στους εαυτούς τους, καθώς αποκοιμούνται, σκεπτόμενες πόσο μα πόσο τυχερές κοπέλες είναι. Στο κάτω – κάτω, όλοι το λένε. Μπορεί να νιώθουν ότι τους δόθηκε ένα πολύτιμο δώρο, που θα το φυλάξουν ως το τέλος της ζωής τους. Και ίσως δεν το μπερδεύουν καθόλου με τη ζωή τους και με τη μελλοντική ερωτική τους ζωή. Ελπίζω να μην τις πειράζει …

«Θα τον αγκάλιαζα και δεν θα τον άφηνα ποτέ να φύγει» σχολιάζει μία θαυμάστρια μ’ ενθουσιασμό στα Ισπανικά. Αλλά τι θα συνέβαινε τότε? Σκεφτείτε το: Θεωρώντας την ως απειλή για το πολύτιμο βιολί, αν όχι για τον ίδιο, μία τέτοια παρορμητική κοπέλα, θα απομακρύνονταν αμέσως με δυσμένεια από την ομάδα ασφαλείας. Και το να καταστρέψει το σόου του δεν είναι ο δρόμος για την καρδιά του David, αυτό μπορούμε να υποθέσουμε με μεγάλη ασφάλεια. Άλλος θαυμαστής/θαυμάστρια επισημαίνει ότι αυτό το κομμάτι από το σόου του David θα πρέπει να είναι επώδυνο για την κοπέλα του και ότι εκείνη δεν θα μπορούσε να είναι χαρούμενη μ’ αυτό. Αυτό είναι σίγουρα ένα συζητήσιμο σημείο, γιατί στο κάτω-κάτω, πρόκειται απλά για ένα σόου, για μία παράσταση που στήθηκε με σκοπό την απήχηση στο ευρύ κοινό και για τη διασκέδαση και κάθε κοπέλα του David θα πρέπει να το γνωρίζει και να το αποδεχτεί.

Άλλα σχόλια αναφέρουν ότι αυτές οι κοπέλες δεν έχουν καθόλου τυχαία επιλεγεί αλλά είναι μέλη της ομάδας του David Garrett ή προσωπικές φίλες του μάνατζέρ του. Αλλά παρατηρώντας τα πρόσωπα των κοριτσιών, φαίνεται πράγματι ότι ήταν απροετοίμαστα γι’ αυτό, που επρόκειτο να τους συμβεί. Καθώς ο David ρωτάει το όνομά τους, από πού είναι και αν είναι η πρώτη φορά, που παρακολουθούν σόου του, υπάρχει μια μικρή αμηχανία στη συνομιλία, που θα ήταν δύσκολο να είναι προσποιητή. Και ασφαλώς ακόμη και η ομάδα του David Garrett δεν θα μπορούσε να στήσει όλο αυτό με τόσο πολλές όμορφες νεαρές γυναίκες, διότι – μ’ εξαίρεση την Carla από την Ισπανία, που επιλέχθηκε δύο φορές, ξεκινώντας έτσι όλον αυτόν τον προβληματισμό σχετικά με το πόσο τυχαίες είναι στην πραγματικότητα αυτές οι εθελόντριες – είναι πραγματικά ένα διαφορετικό κορίτσι κάθε φορά. Επομένως, παρακολουθείστε το υλικό και σχηματίστε τη δική σας άποψη.

03 Your Song

Παρεμπιπτόντως του David αγαπημένη φορά φαίνεται να ήταν η αριστοκρατική νεαρή κυρία από το Σάο Πάολο. Φαίνεται να είναι η μοναδική για την οποία έκανε ένα έμμεσο σχόλιο εκτίμησης, αφότου κατέβηκε από την σκηνή. Αλλά η περίπτωση, που άγγιξε εμένα περισσότερο απ’ όλες τις άλλες είναι το κορίτσι από την Μόσχα που παρέμεινε ζωντανό και φυσικό κάτω από δύσκολες συνθήκες. Ελπίζω να αναρρώνει καλά… Ελπίζω ότι όλα είναι καλά.

***

Θα υπάρξει συνέχεια με θέμα την ταινία του David Garrett.